ساقيا مي بده و غم مخور از دشمن و دوست
كه به كام دل ما آن بشد و اين آمد
رسم بد عهدي ايام چو ديد ابر بهار
گريه اش بر سمن و سنبل و نسرين آمد
ما نقد عافیت به می ناب داده ایم
خار و خس وجود به سیلاب داده ایم
رخسار یار گونه آتش از آن گرفت
کاین لاله را ز خون جگر آب داده ایم
+ نوشته شده در پنجشنبه ۲۸ خرداد ۱۳۸۸ ساعت ۱۰:۵۵ ق.ظ توسط راحله
ببينيد، ببينيد، زماني، چو گردو شده بودم